Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Hier kunt u terecht met uw vakantievragen, vakantieverhalen en reiservaringen. Leer van andere Zwedengangers of laat anderen meegenieten of leren van uw ervaringen en belevenissen.

Moderator: Redactie ZwedenWeb

Forumregels
Het plaatsen van nieuwe berichten op het ZwedenWeb forum is niet langer mogelijk. Omdat het forum veel, nog steeds waardevolle, informatie bevat, is het nog steeds mogelijk om oude berichten te lezen.
Let op: Informatie in berichten kan verouderd en/of onjuist zijn. De Zwedenweb website, https://www.zwedenweb.com wordt nog steeds actief onderhouden en daar vind je dan ook up-to-date informatie over Zweden.
fotempel

Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door fotempel » 06 dec 2015 14:21

't is alweer een poosje geleden, maar ik dacht laat ik het verslagje van m'n offroad avontuur in zweden hier ook maar eens neerplempen zo op deze winderige decemberzondag.

10 juli t/m 26 juli 2015, 17 dagen offroad in het land van de middernachtzon.

Donderdagmorgen, 9 juli, om een uur of half 8 slaat de 4.7l V8 van de Jeep Grand Cherokee aan en verlaat het mooie Friese landschap op weg naar het minstens even zo mooie Zweedse landschap. Morgen, op vrijdag 10 juli, begint in zuid Zweden in het plaatsje Hässleholm de 20e editie van de Sweden Offroad Tour. Deze trip is voor mij inmiddels ruim anderhalf jaar in de planning. Eigenlijk zou editie nummer 19 mijn eerste zijn, maar vorig jaar waren er diverse omstandigheden waardoor dat voor mij niet doorging. In oktober/november 2014 werd het idee weer afgestoft en de voorbereidingen getroffen. De vereisten: vakantiedagen en een betrouwbaar voertuig om al die tijd zowel in/uit te leven, comfortabel grotere afstanden mee te reizen én capabel zijn om de Zweedse offroad trails mee te bedwingen. Ja, de CJ7 zou op de aanhanger mee kunnen, net als altijd, maar dat is niet praktisch en vooral erg traag. Dus de dagelijkse auto “opgeofferd”. Die opoffering bestaat eruit dat de van zichzelf al best capabele auto is verhoogd met 4 inch, er is wat bescherming aan de onderzijde geschroefd en er zijn 32” offroad banden onder gezet. Verder is er een compressor ingebouwd om zelf de banden weer te kunnen oppompen, en dat is het eigenlijk wel zo'n beetje. Dit moet het maar doen. Het lijkt in elk geval al een stuk minder een SUV en meer op een terreinwagen. De test: Een dagje een soort van offroaden in het Gelderse Borculo samen met wat mannen (en vrouwen) van Modderpoel(.nl) en dat ging prima. Op naar Zweden met dat ding!

Op 9 juli is de 900-en-nogwat kilometer met de cruise control op 110km/u naar een camping in zuid Zweden zonder noemenswaardige problemen afgelegd. Doel nummer één, een betrouwbare en comfortabele auto om langere afstanden in te reizen is in ieder geval bereikt. Vanaf deze camping kan ik de eerste twee dagen van de tour gaan rijden: Hässleholm en Hästveda. Na registratie en ontvangst van een deelnamenummer (23) begint om 10:00 de dagelijkse rijdersinstructie. Over het algemeen samengevat als: Dit is het terrein, blijf op de “paden” die er al liggen, wees voorzichtig, tread lightly en veel plezier. Dat kan ik met mijn gebrekkig Zweeds zelfs nog volgen, hoewel de instructie ook nog in het Engels wordt gegeven. Er is een record aantal van zes Nederlanders aanwezig, en tevens nog een partij Denen, een aantal Noren en wat Duitsers. Zelfs een drietal Oostenrijkers en uiteindelijk nog een zwitser op doorreis komen later in de tour een paar dagen meedoen. Het deelnemertal varieert per dag en het is naar believen komen en gaan. De enige soort van eis is dat om 10:00 de rijdersinstructie wordt bijgewoond. Maar ach, het is Zweeds, en elke dag komt ook het zinnetje “it's never too late to have fun on Sweden Offroad Tour” wel voorbij.

Gelukkig start de tour niet vreselijk moeilijk. Hässleholm blijkt te bestaan uit een terrein nabij een oud kasteel dat ook wordt gebruikt door een club enduro motorrijders. Typisch zuid Zweeds landschap: modder, rotsblokken en bomen. Na een dagje rondgehobbeld te hebben op de trails blijkt dat de auto zich in dit terrein prima kan vermaken. De berijder ook, trouwens, die kan mooi even wennen aan ander terrein dan we in Nederland gewend zijn. Wij hebben meestal niet zoveel last van bomen en rotsen van diverse maten als hier. Al mijn zorgen over of de juiste voorbereidingen wel zijn getroffen worden even opzij gezet. Het gaat allemaal niet te extreem, en alles blijft heel. En dat moet ook, dit is nog maar dag één van zeventien offroad dagen in totaal, en ik wil ze allemaal gaan rijden. Voldaan terug naar de camping voor een nachtje slapen. En het volgende terrein is maar 2km van de camping, dus vroeg opstaan hoeft ook niet. Een aantal offroaders die meedoen met de tour staan op dezelfde camping (inclusief alle Nederlanders, vijf Limburgse autos en één Friese).

In Hästveda loop ik de eerste schade al op, en het zou niet de enige blijken te blijven. Het terrein is technischer en meer representatief voor de terreinen waar SOT uit bestaat. Het hoofddeel ervan is een heuvel bij een motorcrossbaan, en de trails vergen wel het een en ander aan techniek om goed rond te komen. Met name een lange afdaling met krappe bochten, overal bomen en rotsblokken en zelfs een brug gemaakt van stammetjes. Het blijkt dat auto's best zijdelings van rotsblokjes kunnen glijden, en dat er dan meestal ook een boom in de buurt staat. Een gedeukt achterspatbord is het resultaat. Natuurlijk, het is een illusie om te denken dat je 17 dagen kunt offroaden en dan schadevrij thuis kunt komen. Het is even slikken, maar het is maar blik of plastic. Mechanische of motorische schade is gewoon einde tour, dit is even zuur lachen en doorgaan. Gelukkig ben ik en blijf ik niet de enige met schade hoewel op wat uitzonderingen na best voorzichtig wordt gereden. De meeste deelnemers doen meerdere dagen mee en hebben dezelfde situatie als ik: de offroad auto is tevens de auto waarmee van plaats naar plaats wordt gereden, al of niet met caravan, en vervolgens weer naar huis. De afstanden in Scandinavië zijn groot.

Net als de afstanden zijn ook de offroad terreinen zelf best groot. Je waant je bij tijd en wijle helemaal alleen in het bos, totdat je op een plekje komt waar wat ruimte is om te staan. Daar staan ofwel al mensen naast de auto te praten, eten en fotos/videos te maken of het is een mooi plekje om dat zelf te gaan doen. Vaak is dat ook op plekken waar ook nog wel wat te zien is. Een lastige afdaling of klim, obstakel of gewoon een bak met water en modder. Het is allemaal discussie en foto/video waardig. Het andere uiterste is stukken terrein waar complete verkeersopstoppingen ontstaan omdat op een of andere manier iedereen gelijktijdig daar uitkomt. Kortom het is een gevarieerd gebeuren, maar altijd gezellig.

Ook in Zweden mag je niet zomaar met je 4x4 de bossen in trekken, dat is sinds 1979 verboden. Onverharde wegen zijn er zat (drie keer zoveel als verhard), maar dat is geen offroaden. Voor het echte werk zijn er specifieke terreinen waarop lokale 4x4 clubs hun hobby mogen uitoefenen voor zolang de eigenaar dat toestaat. En dat dit zomaar afgelopen kan zijn toont het volgende terrein aan. Het terrein “Paradise” in Karlshamn is een poosje van het programma geschrapt geweest. De reden: de offroaders bleven niet op de aangewezen paden, dus de eigenaar van het terrein stond niet meer toe dat er gereden werd. Na veel onderhandelen is het toch weer gelukt, en er wordt ons op het hart gedrukt om ons toch echt aan de opgelegde regels te houden. Zelfs met regels is het een prima terrein om te rijden. In essentie is het een grote granietheuvel gelardeerd met bomen. En die zijn nodig ook, want er moet vaak gelierd worden. Ofwel om de auto een granietblok op te krijgen, ofwel om deze uit een lastige positie tussen bomen en rotsblokken uit te krijgen. Water verzamelt zich onderaan heuvels, dus voor de echte modderfanaten was daar ook wel het een en ander te doen. Zelf heb ik het mild gehouden. Geen extreme uitdagingen gezocht, hoewel ik het niet kon laten om één graniethelling te proberen. En dat ging prompt fout, met als resultaat een dikke deuk in het voorspatbord. Wederom glijden, en wederom tegen een boom. Gelukkig waren er wat UTV rijders in de buurt die de auto bij de boom hebben weggeduwd zodat ik weer naar beneden kon rollen. Ik heb me daar voorgenomen om geen wilde avonturen meer aan te gaan, ik moet de boel heel houden. Dan maar geen spannende video's van mezelf. Bovendien blijken er ook nog wel uitdagingen te bestaan die meer van technische dan extreme aard zijn, en daar voel ik me toch wat beter in thuis. Gelukkig houdt de auto zich verder goed. De V8 trekt me overal wel op of door zolang er grip is voor de banden en de nieuwe remmen zijn prima in staat om de 2500 kilo auto en bagage gecontroleerd de heuvels af te laten rollen.

Dag vier is de dag dat we afscheid nemen van het contingent Limburgers. Ik ben vanaf dan de enige Nederlandse auto in het gezelschap. Dat is op zich niet erg, er is voldoende volk om mee te kletsen. Je komt vanzelf dezelfde mensen vaak tegen, en anders staan ze wel op dezelfde camping. Of er is wel een andere reden om even te kletsen waarbij uiteraard de aanleiding vaak het gebruikte voertuig is. Eenzaam hoef je niet te zijn op deze tour. Het terrein bestaat uit een aantal aangewezen trails in een stuk bos bij een meertje. Dat klinkt saai, maar de trails zijn gevarieerd genoeg om leuk te zijn. Rotsblokken die verstopt liggen in modderpoelen zijn voor velen een uitdaging, vooral voor hen zonder vorm van sper. Omdat de trails erg krap zijn wordt aangeraden deze in een bepaalde richting te rijden, en zodoende komt het voor dat je zo nu en dan in file rijdt. “Blekinge Offroad Adventure” park is geen terrein waar je een hele dag nieuwe uitdagingen kunt vinden. Maar dat wordt opgelost door een “special feature”, en dat is een korte safari tour door de omgeving waarbij via onverharde wegen een aantal bezienswaardigheden wordt aangedaan. Dat is ook best leuk om een keer te doen, en vooral als je voor- en achter je een sliert terreinwagens hebt van divers pluimage. Tijdens de safari vertrekken de Limburgers, en komen we erachter dat er drie autos zijn die van plan zijn om de hele tour te gaan rijden: Een Duitse met een Samurai, een Zweed met een Jeep Wrangler en ikzelf met de Jeep Grand Cherokee. De volle 17 dagen meedoen met de tour komt niet vreselijk vaak voor, al was het alleen al omdat het een aanslag is op mens en machine. Zelfs deelnemers die het wel van plan zijn halen het soms simpelweg niet. Ik ben nu vaster van plan de boel heel te houden en de hele tour uit te rijden. Na de safari vertrekken de meesten al en ook ik rijdt door naar de volgende plaats om een aantal nachten te verblijven. Een gemeentecamping bij een meertje van waaruit ik drie terreinen kan bestrijken: Vaxjö, Vetlanda en Oskarshamn.

Vaxjö is een redelijk rechttoe rechtaan terreintje. Wat bos, wat heuvels en hier en daar een modderbak. Maar er is voldoende van om jezelf in de problemen te brengen, en dat gebeurde dus ook. Met een rotsblok rechtsvoor, een boomstronk linksvoor en linksachter in de modder kom je zelfs met limited slip niet zo ver meer. Maar gelukkig is er voldoende rots- en boommateriaal voorhanden om de gaten wat op te vullen, en ik ben er zonder verdere hulp weer uit gekomen. Dan mis je ineens wel een lier, eigenlijk. Een heel ander terrein is nabij Vetlanda. Gelokaliseerd op een stevige heuvel is er een verscheidenheid aan trails om te bedwingen. Onverschrokken werd de Grand Cherokee na de dagelijkse instructie richting “Rocky trail” gedraaid om een uur later ongeschonden maar wel met een hoop stuur en concentratiewerk aan de andere kant weer uit te komen. Het is maar een paar honderd meter lang, maar erg intensief. En dit was slechts één van de trailtjes in het gebied. De overige trails slingeren op en af de heuvel met veel hoogteverschil. Steile klimmen al of niet op naakte rots en waterpartijen maken het tot nu het meest gevarieerde terrein, en tot op dit moment mijn favoriet. Om het af te maken heb ik de Jungle trail nog “even” gedaan (weer een uur), en na het oppompen van de banden de Jeep weer richting camping gestuurd.

Oskarshamn is een “free driving everywhere” terrein, hoewel ik me bij voorkeur een beetje op de gebaande paden blijf begeven. Desondanks beland ik in een stukje moerasachtig gebied, wat nog wat zweetdruppels heeft gekost om eruit te komen. Vreemd hoe snel je na een kleine week ineens gebieden die we in nederland niet hebben als een beetje “standaard” begint te beschouwen: Bos, moeras en granietheuvels. En dat is waar dit terrein uit bestaat.

Het volgende terrein is van een zeer actieve 4x4 club, Olerum. Ook dit is in essentie een aantal trails rond een granietheuvel, maar desondanks zeer uitdagend. De “medium” trails kostten al de nodige inspanning. Aan de “hard” variant heb ik me maar niet gewaagd. Op de terugweg van het terrein naar de beoogde camping stuiter ik met auto en al bijna van de weg. De gevreesde “death wobble” en bij controle blijkt een bus van de trackbar volledig te zijn weggevreten. Dat is natuurlijk niet nieuw, maar gemaskeerd door de stuurdemper die eindelijk de geest heeft gegeven na een paar keer stevig in aanraking gekomen te zijn met een rotsblok. In het eerstvolgende stadje is op vrijdagmiddag in de vakantie alles dicht of ze hebben geen idee, dus op rasse schreden maar weer teruggekeerd naar het terrein. Voor zover dat gaat met 30km/u. Gelukkig zijn daar nog mensen aan het kamperen, en met vereende inspanning en een geleend stuk ophangrubber heb ik op een draaibank uit grootvaders tijd in de schuur van de terreineigenaar een nieuwe bus weten te fabriceren. Het werkt wonderwel (hij zit er 3000km later nu nog steeds onder), en weer zijn we een ervaring rijker.

Na een avond met sterke verhalen en bier wordt de nacht op het terrein doorgebracht. Het volgende terrein is een stukje bos rondom een motorcrossbaan. Leuk, maar niet vreselijk groot of spannend. Maar ik vindt het wel even prima. Aan de wederom aanwezige granietheuvel waag ik me deze keer niet, hoewel het te doen lijkt te zijn. Na een best wel inspannende week is een dagje rustig aan geen overbodige luxe.

De rust is snel gedaan op wederom een motorcross terrein in Eskiltuna. Deze keer een hele lange enduro trail met een hoop uitdagingen. Het grote en diepe tweede watergat is voor mij de spreekwoordelijke druppel. Een dikke week offroad met de nodige wegkilometers erbij heeft zijn tol geëeist van de CV van de aandrijfas voor. Eén van de kruisjes is kaduuk en uiteraard is er de nodige schade aan de CV aangericht (achteraf gezien is de gehele CV verwrongen en moet in zijn geheel opnieuw opgebouwd worden). Na de as verwijderd te hebben ben ik door een Volvo TGB het bos uit gesleept wat ook wel weer een avontuur op zich was. Gelukkig kan ik zonder aandrijfas voor ook prima de weg op en op de camping van Löt is met behulp van een reserve kruisje zo goed en zo kwaad het gaat de CV weer in elkaar geprutst. Hopelijk haal ik het hiermee nog een dag, of in elk geval lang genoeg om ergens een aandrijfas te regelen. Dat moet toch mogelijk zijn in een land vol Jeeps, zou je denken.

De volgende dag zou er gereden worden op een stuk land onder de stroomlijnen. De meeste stroomleidingen in zweden zijn bovengronds, aangezien het land vooral bestaat uit graniet of moeras. Aan weerszijden van het leidingenstelsel wordt de vegetatie onder controle gehouden, en uiteraard levert dat hier en daar leuke offroad terreinen op. Deze is ruim 2 kilometer lang. Ik heb me die dag ingeschreven en heb zowaar 10 minuten in het terrein doorgebracht. Helaas maakte de CV een hoop herrie, dus ik ben maar gestopt. Het blijkt nog verbazend lastig te zijn om in een land wat gek is van Amerikaanse autos en waar een heleboel Jeeps rondrijden iets van onderdelen te pakken te krijgen. Na wat rondvragen aan de lokalen en wat gebel werd ik doorverwezen naar Hansen Motorsport in Stockholm. Dus de aandrijfas onder auto vandaan geschroefd en naar Stockholm getogen waar ik een revisieset voor de CV en een tweetal nieuwe kruisjes heb weten te bemachtigen. Daarna weer terug naar het terrein, om vervolgens weer door te rijden naar het volgende plekje, de Ekeby gravel put. Al kamperend de CV weer in elkaar gezet, maar er lijkt iets verwrongen te zijn. Het kruisje past er niet helemaal goed in, en na montage blijkt de as te vibreren als een malle. Bij het trage offroad rijden gaat het prima, dus besloten voor op de weg zonder de vooras te rijden en deze op het offroad terrein pas te monteren. Dat gaat prima en zo houdt ik het wel vol tot het eind.

Het gravel put terrein zelf blijkt te bestaan uit zand, geflankeerd door graniethellingen, en wat trails door het bos. Verder zijn er wat onnatuurlijke obstakels gemaakt waar gespeeld kan worden. Voldoende uitdagingen, maar niet vreselijk complex allemaal. Hoewel de granietbulten best lastig zijn, en deze sla ik dan ook maar over. Ik moet nog een ruime week, de auto moet verder heel blijven en m'n ervaringen op dat gladde graniet zijn tot nu toe niet de beste geweest. Het levert wel een hoop mooi foto- en video materiaal op.

Het volgende terrein is een nieuwe voor SOT. Het verdient bijzondere vermelding omdat ze het daar serieus aanpakken met een heuse evenementenverzekering en zelfs een technische keuring van de voertuigen. Het lijkt allemaal erg professioneel. Rörken, Uppsala MK motor stadium blijkt te bestaan uit 100(!) hectare land wat nagenoeg volledig vrij te berijden is. Het maken van nieuwe trails wordt zelfs actief aangemoedigd! Omdat het zo groot is wordt er zowel 's ochtend als 's middags een oriënteringstoer georganiseerd door verschillende delen van het gebied. Meestal zijn die tours niet al te lastig, dus ik sluit me maar aan bij de groep. Nou...dat was nog een uitdaging. Over de ochtendrit wordt ruim 3 uren gedaan omdat deze toch lastiger (en enger!) is dan menigeen dacht. Helaas heb ik zelfs obstakels aan me voorbij moeten laten gaan omdat ik onvoldoende grip blijk te hebben voor echt gladde graniethellingen. Een niet helemaal goed werkende limited slip voorin helpt daar ook niet bij. Desondanks de verdere toer goed doorstaan. Die van 's middags heb ik gemist, maar dat is niet erg. Die is om 13:00 gestart en was pas om 17:15 afgerond. Erg lastig hoor ik van de anderen, er moest o.a. veel gelierd worden om alles en iedereen goed door de bossen te krijgen. Ik heb geen lier op de Grand Cherokee, dus erg rouwig ben ik er achteraf niet over dat ik deze episode heb gemist. Ik stond al lang en breed op de camping nabij het volgende terrein, 180km verderop, toen de anderen het terrein nog moesten verlaten.

De volgende dag bestaat uit maar liefst twee terreinen. Het eerste is een skiresort waar de hele groep na het volgen van een “easy” bospad bovenaan de skihelling uitkomt. Dat “easy” pad blijkt te bestaan uit keien, en ik doop het in de auto al snel om tot geitenpad. We worden er bijna zeeziek van. Maar uiteindelijk aangekomen bovenaan de skihelling. Uiteraard is het verschrikkelijk leuk om op en neer een skihelling te rijden, dus dat doen de meesten wel een keer of wat. En inderdaad, het is erg leuk om bij zo'n lange helling op te kruipen om vervolgens weer af te dalen. Na de lunch gaat het in lange kolonne naar de volgende lokatie, een paar kilometer verderop. De Gestrike Offroad Club heeft een eigen stukje terrein waar gespeeld mag worden. In essentie bestaat het uit een stuk moeras, dus de modderfanaten kunnen hier hun lol op. En dat doen er dan ook velen. Gelukkig is er speciaal voor de gelegenheid een “lichte” bostrail gemaakt zodat ook de anderen zich ook met standaard autos kunnen vermaken. Soms zijn de Zweden wat bescheiden in hun aanduidingen, de aangelegde trail blijkt best uitdagend te noemen. Standaard autos komen er slechts met zeer veel moeite doorheen, en ook met de aangepaste autos is het nog best even geconcentreerd rijden over rotspartijen, door modderpoeltjes en wat krappe bochten. De Zwitserse deelnemer die vandaag op kwam dagen strandt zelfs bijna met zijn zeer fraaie Wrangler in de kleur Sahara Tan (alleen in 2011 geleverd). Gelukkig is met behulp van een hi-lift ook deze auto weer veilig en schadeloos uit het bos gekomen, een boomstronk zal niet de baas zijn!

Vanuit de uitvalscamping in Falun is het volgende terrein ook maar 40km verderop en dat is wederom een motorcrossbaan. Meestal is zo'n gebied aangewezen als “motorsportgebied” dus zo'n beetje alles mag er wel. Tread Lightly geldt nog steeds, maar over het algemeen is het vrij rijden. Ook hier wordt weer een oriënteringstoer georganiseerd. Nu ja, wel drie, eigenlijk. Een lichte, geleid door een Audi A4 AWD. Deze tour gaat naar de “oude” motorcrossbaan. De “medium” tour wordt geleid door een ouwe Ford Ranger, en daar sluit ik me met de Grand maar bij aan. Er is ook nog een “zware” tour, die in essentie door een moerasgebied gaat. Deze wordt geleid door een Volvo Sugga met V8 motor en gigantische banden. Dat zegt mij genoeg, ik houdt het bij medium. Medium betekent over het algemeen nauwe bospaden, gelardeerd met rotspartijen en doorwadingen. En ook deze bevat dat allemaal. Iedereen komt er goed doorheen, maar het kost hier en daar wel wat zweetdruppeltjes. Medium betekent niet “makkelijk”. Na het bos worden ook wij naar de oude crossbaan geleid, wat op zich ook wel leuk is om op te rijden. Met een full size 4x4 is een nauwe motorcrossbaan toch ook best nog wel uitdagend. Voor het laatste deeltje van de tour, door een bos, worden we gewaarschuwd voor het einde want daar zit een diepe waterplas. En er is geen weg terug. We hebben de keuze om als “chicken” de tour af te breken, of te volgen. Ik breek af. Achteraf hoor ik dat de waterplas wel meeviel maar de route er naartoe heeft menig schade aangebracht. Zelfs een Deense Landrover met korte wielbasis heeft een verbogen bumper en is een spatlap kwijtgeraakt. Dan maar “chicken”, maar ik ben blij dat ik hem niet heb gereden met mijn full size Jeep. Een volgende keer neem ik de CJ7 mee, dan kan ik wat extremer terrein aan. Ook bij deze club zijn er modder en waterfanaten, en dus bevat het terrein een aantal waterpartijen. Theoretisch begaanbaar maar de meeste auto's stranden. Maar iedereen vindt het prachtig en aangezien de diepste putten praktisch naast het parkeerterrein liggen trekt het spektakel veel publiek.

Aan het einde van de Sweden Offroad Tour worden de afstanden groter. Van Säter naar het volgende terrein Brandasen, Kumla is ruim 200km. Dus snel een duik genomen in het ijsblauwe “mijnmeer” in Säter, gewoon omdat het traditie is, en vervolgens de boel weer opgepakt en doorgereden naar Kumla. Daar is een offroadparkje bestaande uit 5 delen: een stuk gras, een bos, een modderterreintje, en nog twee stukken bos. Vooraf zag het er niet zo jofel uit allemaal, maar achteraf gezien zijn het best nog wel leuke en gevarieerde terreintjes. Ik ben maar uit de modder gebleven, de bosterreintjes geven voldoende uitdaging. Ook hier zijn er weer modderfanaten, met name de ATV en UTV rijders gingen erin tekeer. UTVs worden steeds populairder. De Can-Am Mavericks, Polaris RZR en Arctic Cat Wildcats zijn niet aan te slepen, en er rijden diverse mee in de tour, of in elk geval bij delen ervan. Maar ook de lokale “echte” 4x4 rijders schuwen de modder niet en het spat bij tijd en wijle hoog op. Het totale terrein is niet echt groot, en om een uur of twee 's middags houden we het voor gezien. Ook omdat ik weet dat er rit van ruim 250km voor de boeg ligt richting de Noorse grens. Het laatste terrein is in zicht. Bovendien begint het net te regenen, dus dat komt goed uit.

Tja, regen. Regen, regen, regen op de laatste dag van de Sweden Offroad Tour. Deze dag is ook niet zo vreselijk goed bezocht. Een combinatie van afstand en weer maakt dat slechts 15 voertuigen komen opdagen. In totaal heeft de tour 505 voertuigen mogen registreren over alle 17 dagen. Dat is wederom een nieuw record voor deze 20e editie. Twee wagens hebben de gehele tour gereden, ik zei de gek en de eerder genoemde Zweed met zijn Jeep. We krijgen allebei een diploma en een applausje, en daarna is het snel nog even een paar rondjes rijden over een voormalig motorcrossbaan. De vele hoogteverschillen maken het nog net leuk voor de laatste dag. Daarna nog een klein stukje over een bospaadje met een nogal pittige afdaling. 's Middags is er weer een toer in een ander stuk gebied, maar dat wordt aangegeven als best lastig. Ik moet morgen weer 1300 ofzo kilometer terugrijden naar Nederland en hou het om een uur of één voor gezien. Terug naar de camping om alles een beetje reisklaar te maken en een lange, hete douche.

Met een verder spanningsloze maar lange en natte rit terug naar Nederland zit de Sweden Offroad Tour 2015 erop. Volgend jaar weer? Misschien, maar dan met de CJ7 om wat extremere trails te kunnen rijden of obstakels te bedwingen die me nu niet gelukt zijn. Hoewel het rijden van de gehele tour een uitdaging op zich is, is het vermoeiend en ook best wel een aanslag op het materieel. Er zijn een aantal terreinen die zeer de moeite waard zijn om nog eens te bezoeken, en daar zal ik het een volgende keer dan ook bij houden. Hopelijk zijn er meer offroaders die de sprong naar het noorden eens durven wagen. Ja, het is een eind weg, maar het is zeer de moeite waard om ook eens iets anders te berijden dan alleen modder of zand.

Vele fotos zijn te vinden op de website van de Sweden Offroad Tour, http://www.swedenoffroad.com" ;;. Fanatieke filmers hebben ook diverse filmpjes op YouTube staan van diverse edities van SOT. Zeer de moeite waard om eens te bekijken, gewoon “Sweden Offroad Tour” eens intikken in de zoekbox. Mijn eigen fotos zijn te vinden als collectie op mijn Flickr account: https://www.flickr.com/photos/ftempel/collections/" ;;

Glasfiber

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door Glasfiber » 06 dec 2015 17:21

Da's een heel verhaal geworden, maar niet minder interessant. Leuk dat er nog steeds veel interesse voor is.
Vroeger heb ik veel gereden met diverse Unimog's van 404, 406 tot en met de nieuwe 1300 en 1700. Zelfs demo-chauffeur geweest voor Mercedes terreinauto's.
Nu rijd ik in Zweden alleen nog met m'n (4WD) trekker in het bos en zelfs met zware kettingen erop rijd ik nog wel eens vast. Dat is niet leuk!! Soms heb je hier gewoon rupsbanden nodig, of gewoon wachten tot de ondergrond bevroren is.
André

fotempel

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door fotempel » 06 dec 2015 17:33

Glasfiber schreef:Da's een heel verhaal geworden, maar niet minder interessant. Leuk dat er nog steeds veel interesse voor is.
Vroeger heb ik veel gereden met diverse Unimog's van 404, 406 tot en met de nieuwe 1300 en 1700. Zelfs demo-chauffeur geweest voor Mercedes terreinauto's.
Nu rijd ik in Zweden alleen nog met m'n (4WD) trekker in het bos en zelfs met zware kettingen erop rijd ik nog wel eens vast. Dat is niet leuk!! Soms heb je hier gewoon rupsbanden nodig, of gewoon wachten tot de ondergrond bevroren is.
André
Er is nog een best grote groep van mensen in europa die met een 4x4 willen spelen en die zijn vrij actief. Dat gaat van mild (green lanen in de UK) tot wild (zwemmen in de modder in Kroatie). Oost europa is zo'n beetje de bestemming voor extreem offroad met evenementen zoals de Wild Boar, Breslau en Croatia Trophy. Voor de wat gematigder offroad blijkt zweden dus een prima bestemming te zijn :) Zelfs de in de USA erg populaire Ultra4 klasse heeft een europese variant gekregen. Dus, genoeg te doen op 4x4 gebied.

De Volvo TGB serie is zo'n beetje de "Unimog van het noorden" en die rijden dan ook nog een hoop rond daar. Ik heb tijdens m'n 17 dagen heel veel varianten gezien. De mooiste is echter een nederlandse creatie: http://www.havast.eu/?paginaid=43" ;;

Als ik de ruimte had dan zou ik een 6x6 niet afslaan.

madcap

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door madcap » 08 dec 2015 21:56

Klinkt spannend! Off-roaden ben ik mee gestopt, uit milieu-overwegingen...

solvik
Hoogleraar Zwedologie
Hoogleraar Zwedologie
Berichten: 2569
Lid geworden op: 15 nov 2008 23:26

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door solvik » 09 dec 2015 12:44

madcap schreef:Klinkt spannend! Off-roaden ben ik mee gestopt, uit milieu-overwegingen...
Wees eerlijk: ook vanwege de klereherrie toch ? :wink:

Maar, ik snap wel dat het heel leuk en spannend is.
Offroad: als het nu bij een enkel keertje per jaar blijft ....
Milieuvervuiling ? Ja, maar al die mensen die naar de klimaatconferentie gingen, zijn ook niet te voet of met de fiets gegaan, op enkele uitzonderingen na, dus soms kan het niet anders.
Persoonlijk denk ik wel dat wij met ca. 4x per jaar voor onze rust en lol naar Zweden rijden of vliegen, ook milieuvervuilers zijn...
Zo kan ik er nog wel een paar noemen, wintersport, op en neer naar de stad rijden, hout stoken etc.
Maar het is natuurlijk altijd wel goed om af en toe even te bedenken wat je wél kan doen, maar dan op structurele basis. :)

buskis

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door buskis » 09 dec 2015 13:17

solvik schreef: Zo kan ik er nog wel een paar noemen, wintersport, op en neer naar de stad rijden, hout stoken etc.
Valt mee hoor, hout is geen fossiele brandstof en mijn vedpanna is ¨miljögodkänd¨.
Maar ik ben geen miljöfreak. :peace:

madcap

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door madcap » 09 dec 2015 20:32

Ik had gewoon geen zin meer om telkens de auto weer te wassen.

beltsjeblom

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door beltsjeblom » 10 dec 2015 08:30

Wat dat betreft hadden ze het in Sater prima voor elkaar. Met water vanuit het meertje kon je met een waterspuit de modder van de auto en jezelf ( de quadrijders) afspoelen. Daar werd "gretig" gebruik van gemaakt, het was een waar "ballet".

solvik
Hoogleraar Zwedologie
Hoogleraar Zwedologie
Berichten: 2569
Lid geworden op: 15 nov 2008 23:26

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door solvik » 10 dec 2015 10:43

Dat schijnt vanuit milieu oogpunt nu juist helemaal niet te moeten. Bij ons staat regelmatig in de krant dat je in de omgeving van een meer je auto níet moet wassen, dat je dat vooral niet moet doen... :peace:
In de autowasstraat zou dat moeten, die recyclen de vuiligheid. Maar, of die daar zo blij mee zijn een zooi van die bemodderde auto's bij de wasstraat? Het kost in ieder geval de offroad rijder geld om zijn hobby in stand te houden. Die wil zijn auto wel weer schoonhouden, maar of die dat geld ervoor overheeft?
En in de wet verbieden gaat waarschijnlijk ook niet helpen, want wie controleert de overtreders die toch bij het meer hun auto 's wassen?

fotempel

Re: Een paar dagen offroaden in Zweden. Een verslagje.

Bericht door fotempel » 10 dec 2015 18:28

Ons gehele bestaan is slecht voor het milieu, dus och. Er zijn activiteiten die erger vervuilen dan met een slakkegangetje door een stukje bos te kruipen.

Schoonmaken doe ik meestal even bij de wascabine. Heb ik de bende er ook niet van, of in elk geval minder ;) Dat moet ook wel tegenwoordig, want ook hier in Fryslan is het straks niet meer toegestaan om dat even op de oprit te doen.

In zweden heb ik de meeste drab vermeden, dus de noodzaak om schoon te maken was er ook niet zo.

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten