Zweden 2002 Rödjenäs, deel V.

Hier kunt u terecht met uw vakantievragen, vakantieverhalen en reiservaringen. Leer van andere Zwedengangers of laat anderen meegenieten of leren van uw ervaringen en belevenissen.

Moderator: Redactie ZwedenWeb

Forumregels
Het plaatsen van nieuwe berichten op het ZwedenWeb forum is niet langer mogelijk. Omdat het forum veel, nog steeds waardevolle, informatie bevat, is het nog steeds mogelijk om oude berichten te lezen.
Let op: Informatie in berichten kan verouderd en/of onjuist zijn. De Zwedenweb website, https://www.zwedenweb.com wordt nog steeds actief onderhouden en daar vind je dan ook up-to-date informatie over Zweden.
Plaats reactie
edsmits

Bericht door edsmits » 26 sep 2002 18:17

Dinsdag 2 juli 2002.

De kinderen zijn om 07.15 wakker maar houden zich nog een half uurtje rustig, Laura ligt zachtjes Elise verhaaltjes voor te "lezen". Het is natuurlijk al lang licht. Ed moest om ongeveer 4 uur 's nachts naar de wc en toen was de zon al te zien. Het is trouwens opvallend dat in het begin van de avond en 's morgens heel vroeg het weer (tot nu toe) meestal wat opklaart. En wat een rust 's morgens, als je uit het raam kijkt, maar de bossen en de weiden, is er niets wat die rust verstoord, het geheel doet aan als een stilleven.

Rond kwart voor acht staan we op en volgt het gebruikelijke ritueel van ontbijten, wassen, aankleden en de bedden weer opmaken. Het weer is nog niet best (als de morgen vordert betrekt het weer en miezert het af en toe) maar de temperatuur ligt gelukkig iets hoger, toch wel zo'n 12 graden. Marianne kruipt halverwege de ochtend nog even terug in bed om een uurtje later door drie kinderen uit haar dromen verstoord te worden. Evelina is ook weer aan komen waaien en ze willen een video kijken. Nou vooruit dan maar, ze mogen de kleine zeemeermin gaan kijken.

Ed is ondertussen in de keuken bezig. Hij bakt er gewoon brood en luxe "Zweeds" vetebröd, drie stuks met een vulling van boter, gemalen geroosterde hazelnoten, suiker en kaneel. De digitale weegschaal, broodbakmachine en mixer zijn thuis gebleven, dus het wordt "handmade". Het gewone brood is lekker maar aan de stevige kant, het is van Svensk Råg Sikt. Het vetebröd is kostelijk, een warme bakker waardig.

Evelina wil voetballen en ze zeurt net zo lang tot Ed mee naar buiten gaat het natte gras in om te gaan voetballen met zijn allen. Na een stevig potje trappen stelt Ed voor om te gaan vliegeren. Dat wil echter niet echt vlotten, de wind is heel onregelmatig en meestal te zwak. Als het dan ook nog stevig gaat regenen, stormt iedereen weer naar binnen. Het is na drieën en er moeten nog wat inkopen gedaan worden. Dankzij de mislukte eerste versie van de drie in de pan (bedorven ei) moet er in ieder geval nog mjölk gehaald worden. Marianne wil wel gaan rondkijken in een wat grotere plaats, de stilte op Rödjenäs is echt wennen voor ons. Maar gezien de tijd stelt Ed voor om naar de lanthandel in Stensjön te gaan en daarna een boswandeling te gaan maken.

De lanthandel is echt een gezellig kruidenierswinkeltje, heel aardige mensen achter de toonbank, klein en smal en helemaal van onder tot boven volgestopt met allerlei huishoudelijke benodigdheden van regenlaarzen tot geleisuiker, van naaigaren tot vla. Op de terugweg van de winkel naar Rödjenäs stoppen we bij de parkeerplaats annex bushalte bij het riviertje de Solgenån. Dit riviertje vormt de overloop van het Nömmen sjön en verbind dit met het Solgen sjön. Op dit riviertje wordt jaarlijks een kano safari gehouden door de bewoners van Rödjenäs heeft Ivar ons verteld. Naast de normale brug over het riviertje van de oude 31 van Vetlanda naar Nässjö, ligt een oude stenen boogbrug. Er staat een bordje bij met daarop een beschrijving hoe de brug geconstrueerd werd en dat deze deel uit maakte van een eeuwenoude verbindingsweg tussen Vetlanda en Nässjö. De brug heet Gäddeforsabron. Hier begint onze boswandeling.

We steken de brug over en de kinderen gooien vanaf de brug natuurlijk wat steentjes in het water. Het riviertje klatert over wat stenen in een kleine stroomversnelling, richting meer ligt een soort van poel met waterlelies. We lopen links langs het water het bos in over een smal paadje omzoomd met bomen en struiken. Regelmatig moeten we over houten planken lopen omdat de grond te drassig is en er hier en daar kleine beekjes uit het bos komen. Het is af en toe behoorlijk glad. We zien diverse soorten mos, de een nog groener dan de andere,met allerlei bloeiwijzen, door, naast en over elkaar groeien. Ook de bomen zijn bedekt met allerlei korstmossen.

De lucht is zwanger van de boslucht en af en toe komt er uit de verte een vreemd geschreeuw van een of ander dier (vogel?). Overal zien we paddestoelen en zwammen opduiken, de kinderen kijken hun ogen uit. We zien ook veel bosbessenplantjes maar er zit (nog?) niet veel aan. Misschien te weinig licht? Of nog niet het seizoen? Er is ook een grote variëteit aan bomen; sparren, beuken, berken, essen, elzen en hier en daar een eik. We horen in de verte iemand hallo, hallo, roepen, maar we zien niemand en denken, tja dat zal wel niet voor ons zijn.

We steken weer wat water over en passeren een houten schuilhut die aan de voorzijde open is, hij is afsluitbaar met zeildoek. Er is een vuurplaats en een soort van barbecue, ziet er wel gezellig uit. Als we iets verder zijn gaat het behoorlijk regenen en lopen we snel terug om er te schuilen. Twee mannen komen aanlopen: Hej! en stellen wat vragen, volgens ons gaat het over een hond. We weten nu in ieder geval wie er hallo aan het roepen was. In eerste instantie denken we dat ze hun eigen hond zoeken. Het gesprek gaat wat moeizaam namelijk, ze praten een soort steenkool engels. Maar langzaam begrijpen we dat ze de eigenaar van een grote zwarte hond zoeken. De hond is tegen hun auto gelopen en moet naar de dierenarts. We kunnen ze helaas niet helpen.

Als het stopt met regenen (nou zo goed als) lopen we weer verder. We komen een "brug" over de rivier tegen, die we moeten oversteken als we verder willen, het pad aan de linkerkant gaat niet verder. De brug bestaat uit twee delen van elk drie planken van ongeveer 20 cm naast elkaar en...... geen brugleuning! Het eerste gedeelte geen centje pijn, maar het tweede gedeelte ligt een beetje scheef en wordt steeds gladder. Ondanks dat Ed (die voorop loopt) duidelijk ziet dat het goed glad is glijdt hij toch uit..... maar kan gelukkig net een boom grijpen waar de brug tegen leunt en klautert de brug weer op. Steun zoekend aan een stevige tak reikt hij Laura de hand en helpt haar langs het lastige stuk, dan pakt hij Elise en tilt die er over heen en als laatste word Marianne de hand gereikt. Het pad gaat aan de rechterkant weer verder.

Weer af en toe over planken als de grond te drassig word of als er kleine waterloopjes uit het bos komen. Het pad verdwijnt zo nu en dan. Op een gegeven moment verdwijnt het helemaal! Wat nu? Teruggaan? Nee dan moeten we weer die brug over. We horen in de verte de auto's rijden. Dat moet de nieuwe 31 zijn en we besluiten door het bos te steken om zo via de weg weer terug te kunnen lopen. Eerst gaat het prima maar de grond is wel erg oneffen en Ed neemt Elise maar op zijn schouders. Dan een beekje, toch een twee meter breed, hmm daar komen de kinderen en Marianne nooit overheen. Dus het beekje maar volgen en ja hoor een paar honderd meter verder kunnen we erover heen stappen. Maar er komen steeds meer poelen, de grond wordt steeds drassiger en .... we komen weer beekjes tegen. Op een gegeven moment kunnen we niet verder zonder een stukje door het water te waden. Ed springt naar de andere kant en Marianne reikt hem Elise aan, maar Laura is te zwaar, die moet zelf springen en.... springt er midden in. Wij kunnen er wel om lachen maar zij kijkt eerst erg beteuterd en kan er dan wel een beetje om lachen (als een boer met...). Ed helpt haar op de kant. Marianne kan niet springen dus probeert het met een grote stap en.... ja ook nat. Gelukkig zijn we dan bijna bij de wal die (omhoog) naar de weg leidt. Daar wacht ons een verassing, een hek om wild tegen te houden. Tja wat te doen? Na enig wikken en wegen besluiten we er overheen te klimmen. Ed klimt er boven op, Marianne geeft Elise aan en Ed zet haar aan de andere kant weer neer. Laura, onze klimgeit, kan er zelf wel overheen klimmen. Dan Marianne nog. Dat is lastiger, Ed helpt haar aan de ene kant omhoog. Marianne beleeft benauwde tijden als ze schrijlings bovenop het hek zit. Ed klimt snel weer naar de andere kant en helpt haar dan weer naar beneden. Het is gelukt! Nog een slootje over en dan het talud op naar weg 31.

We lopen in noordelijke richting, Ed weet dat daar een afslag komt naar Skärsboda, we zijn daar met de rondleiding van Ivar langs gekomen. Elise zit weer op de schouders bij Ed en Laura stapt dapper door, Marianne sjokt er moeizaam achteraan. Na ongeveer een kilometer steken we de Solgenån over. Het is dan ook duidelijk dat we langs de rivier het nooit meer gered hadden, een en al vertakkingen in het riviertje en eromheen moeras. We zien dan een paar honderd meter verder de afslag, het ergste leed is geleden. Bij Skärsboda blijven Marianne en de kinderen wachten terwijl Ed op een drafje doorloopt om de auto die ongeveer drie kilometer verder staat te halen. Ongeveer vijfentwintig minuten later kunnen Marianne en de kinderen in de auto stappen en dan weer snel terug naar Rödjenäs.

Nat en moe komen we 's avonds om acht uur weer aan op Rödjenäs. Marianne doet snel de kinderen in bad en Ed warmt het overgebleven eten van zondag op. Na het eten gaan de kinderen meteen naar bed om te slapen, maar krijgen eerst natuurlijk nog een verhaaltje te horen. Ed en Marianne kijken 's avonds nog een mooie film uit een reeks over het leven en avonturen van Arthur Conan Doyle (de auteur van de Sherlock Holmes verhalen). Geweldig dat de Zweden alles ondertitelen en niets nasynchroniseren. Zo zijn de Engelstalige films in ieder geval goed te volgen en leer je er nog een beetje Zweeds bij. Het was een heel mooie tocht langs de Solgenån door een betoverend mooi bos, maar wel erg vermoeiend voor Marianne dus we besluiten de volgende dag wat rustigs te gaan doen.

Wordt vervolgd.

<font size=-1>[ Dit Bericht is bewerkt door: edsmits op 05-10-2002 17:12 ]</font>

hajeem
Zweden Specialist
Zweden Specialist
Berichten: 645
Lid geworden op: 05 jun 2002 02:00
Locatie: halland

Bericht door hajeem » 27 sep 2002 01:12

Hej Ed,
Geweldig dit deel. Was er geen blinde paniek uitgebroken bij zoveel avontuur? DMet name het stukje 'brug klimmen' deed het voor mij. Mijn vrouw heeft namelijk aan een vergelijkbaar avontuur in haar jeugd een blijvende hoogtevrees over gehouden. Die zou ik slechts op de punt van de bajonet over de brug hebben kunnen werken!!

hedelman
Zweden Specialist
Zweden Specialist
Berichten: 340
Lid geworden op: 12 sep 2000 02:00
Land: Nederland
Locatie: Amsterdam, Holland

Bericht door hedelman » 27 sep 2002 01:20

Ed,
Fantastisch hoe je je verhalen op papier/web zet, een plezier om te lezen.
Hälsningar HenkE

Erwin_01
Hoogleraar Zwedologie
Hoogleraar Zwedologie
Berichten: 2952
Lid geworden op: 09 aug 2002 02:00
Locatie: Zeeland, Nederland

Bericht door Erwin_01 » 27 sep 2002 03:41

Hoi Ed,
Het was weer een prachtig verhaal ! Ik kijk al weer uit naar je vervolg!
Een aantal jaren geleden hebben wij ook eens door zo'n drassig en moerassig stuk bos gelopen. We hadden zelfd geen wandelschoenen aan, want het was maar "even" een klein verkenningstochtje door het bos...Dat was in Noorwegen, vlak bij Øyer (30 km ten noorden van Lillehammer). Het was net of ik die middag weer beleefde... Leuk!

Jan Draaijer
Zweden Specialist
Zweden Specialist
Berichten: 388
Lid geworden op: 31 mar 2000 02:00
Locatie: Aalten

Bericht door Jan Draaijer » 27 sep 2002 07:01

Jongens wat een heerlijke verhalen. Zo herkenbaar. Ik moet gauw weer terug.

edsmits

Bericht door edsmits » 27 sep 2002 15:24

Hej hej,

wat een enthousiasme mensen. Fijn dat jullie het ook leuk vinden. Ik moet zeggen dit was eigenlijk wel een van de hoogtepunten uit de vakantie. Ik ben wel in voor wat avontuur, maar omdat Marianne dus zes maanden zwanger was ten tijde van de vakantie (en nu dus op alle tijden loopt :smile:) wilden (lees moesten) we het wat rustig aan doen. Ik vind het zelf ook leuk om de verhalen van anderen te lezen, zoals ook b.v. van Hajeem, Hendrik, Arne(!) en Dirk (waar blijft het vervolg van Dirk eigenlijk! Leuk zo'n kanotocht!). Tja dan raak je meteen weer in de stemming. Jullie ook bedankt voor alle verhalen, tips en goede raad.

Groetjes,
Ed.

<font size=-1>[ Dit Bericht is bewerkt door: edsmits op 27-09-2002 22:25 ]</font>

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten