Zweden 2002 Rödjenäs, deel VIII.

Hier kunt u terecht met uw vakantievragen, vakantieverhalen en reiservaringen. Leer van andere Zwedengangers of laat anderen meegenieten of leren van uw ervaringen en belevenissen.

Moderator: Redactie ZwedenWeb

Forumregels
Het plaatsen van nieuwe berichten op het ZwedenWeb forum is niet langer mogelijk. Omdat het forum veel, nog steeds waardevolle, informatie bevat, is het nog steeds mogelijk om oude berichten te lezen.
Let op: Informatie in berichten kan verouderd en/of onjuist zijn. De Zwedenweb website, https://www.zwedenweb.com wordt nog steeds actief onderhouden en daar vind je dan ook up-to-date informatie over Zweden.
Plaats reactie
edsmits

Bericht door edsmits » 05 okt 2002 09:31

Vrijdag 5 juli 2002.

Marianne staat 's ochtends compleet beroerd op. 's Nachts was ze om 02.00 uur al klaar wakker en heeft bij gebrek aan beter maar gaan zitten lezen. Daarna toch maar weer naar bed en onrustig geslapen, over kerstballen gedroomd en vooral wat er al met kerstballen mis kan gaan. Als dan de kinderen zich ook al weer vroeg aandienen dan maar na het ontbijt voor de kinderen een video opgezet en proberen nog wat te slapen, maar echt laven kan ze zich er niet aan.

Het weer is gelijk de weerberichten luidden, heel redelijk, dus willen we wat gaan ondernemen. We kijken alle beschikbare informatie door (en Leni en Ivar hebben in de hal van het huisje een standaard geplaatst die zo uit een turistbyrå "geleend" zou kunnen zijn) en beperken onze keuze tot Vetlanda of Eksjö. In de buurt van Vetlanda (kilometertje of 20 ten zuiden daarvan, komt ook nog verslag van) is een glasblazerij en in de buurt van Eksjö is een voor Zweden zeer bijzonder natuur fenomeen, zo wordt ons voorgespiegeld.

Na rijp beraad beslissen pappa en mamma voor Eksjö en een bezoek aan Skurugata/Skuruhatt. Skurugata is een ravijn, een onverklaarbare geologische formatie in Småland (word ons de folders voorgehouden, geen idee of dat ook zo is) en Skuruhatt is de heuvel erboven met een fabeltastisch uitkijkpunt! Het ravijn moet ongeveer 800 meter lang zijn met een breedte variërend van 7 tot ongeveer 24 meter en een maximale diepte van 35 of 56 meter. Dat is niet helemaal duidelijk want op de ene zijde van de informatiefolder staat 35 meter en op de andere zijde staat 56 meter. We hebben het zelf niet nagemeten.

Vanaf Eksjö wat zo ongeveer bij Rödjenäs "om de hoek ligt", leiden ons bordjes over een weggetje van niets in de richting naar dit ongelofelijke natuurwonder. Het staat, zoals naar ons bevinden álles in Zweden, goed aangegeven! En we rijden over smalle wegen langs pittoreske huizen met mooie tuinen, heuveltje op en af. Op een gegeven moment, als we ons al lang midden in de weiden en bossen bevinden, staat er op een bordje aangegeven dat Skurugata nog maar 1 km van ons verwijderd is.

Hierna zien we in enen niets meer. Zijweggetjes komen we genoeg tegen, met aanduidingen van wereldplaatsen die in die richtingen moeten liggen, maar geen Skurugata! We gaan twijfelen of we niet bij het bordje waarop stond aangegeven "Skurugata 1 km", moesten parkeren en dat we daar (er was ook een zijweggetje) het laatste stukje naar de Skurugata hadden moeten lopen. Dan als we op het punt staan van omdraaien (kilometers en diverse zijwegen en bordjes naar dorpjes verder en bovendien op een gegeven moment van asfalt weggetje over te zijn gegaan naar gravelweg!) zien we een bordje "Skurugata" waarop aangegeven staat dat het nog 4 km is. Hoogstwaarschijnlijk is er op het vorige bordje een 4 weggevallen want 10 km zou eigenlijk wel eens de afstand kunnen zijn die we dan afgelegd hebben.

Over een zeer smal weggetje waar je blij bent geen tegenliggers tegen te komen, maar wel met om de paar honderd meter uitwijkplaatsen, komen we uiteindelijk aan op een parkeerplaats. Er staan al meer auto's, maar gelukkig niet echt veel en we kunnen zo bijschuiven (overal genoeg ruimte, Zweden ten voeten uit is de indruk na de vakantie.). We bekijken eerst de informatieborden. Marianne gaat ook even naar de “wc”. Doortrekken is er niet bij. De wc bestaat uit een houten kist met een groot gat met stro erin. Daarna lopen we het bos in richting het ravijn. Het pad is breed en loopt heuvel af. Het bos is heel anders van karakter dan de bossen bij Rödjenäs. Het is door de hoge ligging droger en de begroeiing is niet zo gesloten. Er staan ook meer dennen dan sparren en dat maakt het bos ook lichter. We zien heel grote mierenhopen van wel 1,5 meter hoog! Niet echt een plek om op je gemak bosbessen te gaan plukken.

Het ruikt heerlijk in het bos naar vochtige aarde, kruiden en dennen. Het zonnetje schijnt er bij en het is heerlijk wandelen daar. Het pad wordt steeds smaller tot we in eens bij de ingang van het ravijn staan. Marianne is verbaasd. Ze had gedacht boven aan een ravijn te komen, maar in plaats daarvan staan we juist onderaan in het ravijn. Het begint vrij smal en niet erg diep. Er loopt water door de kloof en Elise ziet het gelijk niet meer zo zitten. Onze wandeling van dinsdag zit haar waarschijnlijk nog vers in het geheugen. Naarmate het pad meer en meer rotsachtig wordt begint ze steeds meer te jammeren. Ed ontfermt zich over haar en ze vervolgt de tocht op zijn schouders. Laura heeft pech die moet zelf verder lopen. Ze klets honderduit over wat ze ziet en struikelt daardoor ook regelmatig over stenen en boomwortels. Dus mondje dicht Laura, genieten van wat je ziet en opletten waar je loopt. De kloof is nog niet zo diep. Je kunt bij de rand van de kloof het water uit de bosgrond zien sijpelen en in kleine stroompjes langs de wanden omlaag vloeien. Iets verderop hoor je het water klateren en Laura die voorop loopt roept enthousiast dat er een waterval is.

Als we verder lopen moeten we een paar keer over houten planken lopen omdat de grond te drassig is en zich hier en daar ook plassen water vormen. Elise heeft het reuze naar haar zin, zolang ze zelf maar niet hoeft te lopen. Met Laura gaat het steeds beter, ze let steeds beter op. De wanden van de kloof worden steeds hoger. Ongeveer op de helft van de kloof komt er een stuk dat er wat lastiger uitziet. Eerst moeten we flink omlaag en dan weer vrij steil omhoog. Het lijkt erop dat hier en daar er stukken ingestort zijn en de naar beneden gestorte rotsblokken een soort van heuvels vormen. Er zit een jong stel met baby. Hun advies is niet verder te gaan, maar we zullen wel zien. Terwijl Marianne en de kinderen pauzeren, gaat Ed op verkenning uit. Het blijkt erg mee te vallen, wel komt er daarna nog een zelfde stuk, dus weer omlaag en weer omhoog. We besluiten dan ook verder te gaan. Laura heeft de smaak te pakken en kleutert er lustig op los. Ze neemt zelfs de leiding en volgt de aanwijzingen van Ed waar en hoe ze moet klimmen goed op. Marianne doet het rustig aan, het is niet moeilijk maar wel vermoeiend en ze voelt het in haar benen. Ed steekt waar nodig haar de helpende hand toe.

Praktisch aan het einde van de kloof komt er nog een dergelijk stuk en met erg grote stenen waar je over en langs moet klimmen. Er is ook een trap omhoog waarmee je uit de kloof kan klimmen naar het bos toe. Ed verkent beide kanten. Aangezien Marianne vrij moe is van het klimmen en klauteren en het laatste stuk van de kloof wat moeilijker is door de grote rotsblokken die het “pad” regelmatig versperren, nemen we de trap maar. Het is nog even uitkijken geblazen want er ontbreekt een traptrede. In het bosgedeelte in aanloop naar de kloof toe hebben we al veel bosbessen gezien, maar bovenaan de kloof zijn er echt heel veel en van een redelijk formaat. Het is nog ongeveer 100 meter nar het uiteinde van de kloof. Dat gaat vrij steil naar beneden dus Elise mag weer op de schouders van Ed. Bij het einde van de Skurugata beginnen we aan terugweg naar de parkeerplaats. Het gaat steil omhoog naar Skuruhatt.

Na een behoorlijke klim, Marianne moet regelmatig even pauzeren, komen we aan op Skuruhatt. Het is een plek met een schitterend uitzicht. Je kunt Eksjö en het Försjön zien liggen. Laura denkt dat ze helemaal tot Nederland kan kijken, zo is ze onder de indruk van het uitzicht. Er staan bankjes en hier en daar een tafeltje. We nemen een pauze en laten alles eens rustig op ons inwerken. Dan volgt het laatste stukje terug door het bos. Ook weer een heel mooi open bos waar de zon mooi naar binnen kan schijnen en met ontzettend veel bosbessen. Op de parkeerplaats gaat Marianne natuurlijk weer even naar de wc. We rijden niet rechtstreeks terug naar Eksjö maar gaan om het Försjön heen om Movänta camping te kunnen gaan bekijken. De weg er naar toe blijkt een gravel weg te zijn. We zijn nog maar goed onderweg of een ree met kalf duiken links van ons op uit de bossen, steken voor ons de weg over en springen rustig rechts van de weg weer verder het bos in. Prachtig, maar een foto maken lukt helaas niet. De grindweg is van goede kwaliteit, haast zo goed als een asfaltweg, en voert door een schitterend bos. Je zou zo gauw niet verwachten daar nog verkeer tegen te komen, maar we krijgen zowaar driemaal een tegenligger.

Movänta camping blijkt een rustige camping te zijn met een grote speelweide, waar ook wat leuke speeltoestellen staan voor de kinderen. Er is ook een leuk strandje aan het meer en een afgebakend stuk voor de kinderen om te zwemmen. De grootte van de plaatsen valt wat tegen. Er is ook niet erg veel beschutting (met dit weer niet zo’n probleem, maar met mooier weer, niet zo prettig in een tent). De camping is wel heel mooi gelegen aan het Försjön. Er spelen ook wat Nederlandse kinderen. Onze kinderen vinden het er heerlijk (strandje en speeltoestellen) en willen niet weg. Maar we willen nog naar Eksjö dus vervolgen we onze route.

Eksjö is een mooi en gezellig stadje. Een leuk centrum met veel en leuke winkeltjes. Ed koopt nog wat bij een viswinkel. Hij hoopt nog steeds een vis te vangen. We doen de boodschappen bij de Konsum. En dan weer snel naar huis. Het plan was om voor Marianne en de kinderen zalm op de barbecue te leggen maar de visklem blijkt nog in Lelystad te liggen en het best al laat. Dus de zalm gaat in de oven, gemarineerd en in pakketjes van aluminiumfolie. Marianne kookt geschrapte Zweedse nieuwe aardappelen en we hebben rode bieten salade (die zelfs Marianne lekker vindt en de kinderen zijn een beetje “allergisch” voor groenten) en voor Ed een vegetarisch hapje (in de ICA en Konsum kan je in de diepvries afdeling behoorlijk gevarieerd vegetarische dingen kopen). Het is een vermoeiende dag geweest en de kinderen gaan in bad en bed. Marianne volgt ook al snel. Kan Ed nog lekker rustig wat TV kijken en lezen.

Jan Draaijer
Zweden Specialist
Zweden Specialist
Berichten: 388
Lid geworden op: 31 mar 2000 02:00
Locatie: Aalten

Bericht door Jan Draaijer » 08 okt 2002 17:30

Ed, ik geniet mee. Ik ken die kloof niet, maar ik ga er heen, want het lijkt me heel mooi.

linekebreukel
Zweden Specialist
Zweden Specialist
Berichten: 180
Lid geworden op: 08 okt 2002 02:00
Locatie: Pijnacker

Bericht door linekebreukel » 09 okt 2002 04:26

Hoi,
Wij zijn dit jaar ook bij Sturahatt en Sturagatta geweest. Het was er bloedheet in augustus en de koelte van de kloof was heerlijk! Het is inderdaad uitkijken geblazen en goede schoenen zijn een must. Weet iemand wat er precies op de gedenksteen staat bovenop Sturahatt? Misschien heeft iemand de spreuk van Engstrom al eens eerder gezien daar. Eventueel kan ik er een foto van mailen.
Groetjes,
Lineke

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten